วันพุธที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2563

ปีนี้ผมคิดอะไรและสนใจอะไร

หัวใจผมพองโตอยู่ทุกวินาทีในขณะที่รู้ว่าวันพรุ่งนี้ผมจะทำสิ่งๆหนึ่งไปเพื่ออะไร  เพื่อใคร

ผมคือนักเดินทาง ผมคือนักฝัน ผมคือนักสู้
ไม่มีอะไรจะมาดึงผมเข้าสู่ loob ของสังคมได้
หลายคนอาจเอาทั้งชีวิตเข้าสู่ safe zone
เพื่อปรับระดับความเสี่ยงของตัวเองไม่ให้เข้าสู่โหมดอันตราย แต่ผมปลด safety เพื่อพาตัวเองไปสู่ความท้าทาย และความเสี่ยงนั้นๆ มันอาจจะดูโง่
แต่ดูสิครับ ตลอด 10 กว่าปีที่ผ่านมา ผมตื่นตัวอยู่ตลอดเมื่อผมรู้ว่าผมกำลังได้ลองทำในสิ่งใหม่ๆอยู่ตลอดเวลา ซึ่งผมได้คำตอบนี้จากโต๊ะทำงาน ที่ต้องทำสิ่งเดียวๆซ้ำๆซากๆ ซึ่งผมก็พยายามทำมันมาอย่างดีนะ แต่ผมก็มาค้นพบว่า ความก้าวหน้าของผมอาจไม่เหมือนคนอื่น ผมยังเป็นวัยรุ่นในกลุ่มที่ที่อยากทำทุกๆอย่าง ที่ตั้งใจ โดยไม่สนกฏเกณฑ์อะไรของสังคมทั้งนั้น เพราะผมเชื่อในความสำเร็จ ที่มากกว่าความสำเร็จ
.................................................
- ผมเริ่มเป็นนักพูด วิทยากร ตั้งแต่อายุ 12
- ผมเริ่มเรียน ปริญญาตรีตอนอายุ 15
- ผมจบปริญญาโท ตอนอายุ 19
(ระหว่าง 7-8 ปีนั้น ผมทำงานเพื่อสังคมอย่างหนัก)
- ผมเริ่มเป็นพนักงานบริษัทในตำแหน่งที่ผมไม่ได้จบมาโดยตรง อยู่หลายบริษัท ด้วยความสามารถพิเศษที่แอบฝึกระหว่างเรียน
- ผมเริ่มใช้วุฒิที่เรียนมาสอบติดในหลายๆหน่วยงาน แต่ผมก็ทิ้งมัน เพราะไม่ชอบ
- ผมเริ่มทำตามความฝัน และผมได้เป็นนักดนตรี 
(และทั้งหมดในชีวิตการทำงานผมกำลังเรียนรู้และคำนึงถึงการเป็นลูกจ้างที่ดี อยู่ตลอด เพื่อ..)
- ที่ผมอาจจะได้เป็นผู้นำที่ดีในอนาคต ผมอยากมีกิจการเป็นของตัวเอง ในอนาคตเร็วๆนี้

ดังนั้นถ้านอกเหนือจากเรื่องครอบครัว การงาน อนาคต เรื่องอื่นผมก็คงให้ความสำคัญน้อยลงหากมันเป็นปัจจัยที่จะทำให้ชีวิตการทำงานผมขัดข้อง


*และที่สำคัญผมตั้งใจจะลดน้ำหนักด้วยน้าาาา อิอิ

6 พ.ค. 2563
เอกรัฐ ป.








วันจันทร์ที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2563

มหันตภัยครั้งใหญ่ของโลก กับสิ่งที่ตามมา(covid19)

บันทึกโควิด 19 : 1
• โลกหลัง Covid น่ากลัวกว่าเพราะจะเป็นยุคที่โลกจะหมดคำว่า globalization

• ความร่วมมือระหว่างประเทศการติดต่อการเดินทางการเข้าถึงสินค้าระหว่างประเทศจะลดน้อยลง

¶ ความเป็นชาตินิยมก็จะชัดเจนขึ้น สินค้าวัตถุดิบที่เคยนำเข้าก็จะน้อยลงและจะเกิดการใช้ทรัพยากรในประเทศมากขึ้น

ข้อดี คือ : วิกฤตนี้เหมือนเป็นการกระตุ้น ให้ทุกอาชีพทำสิ่งที่ควรทำมาตั้งนานแล้ว เช่นพวกเดลิเวอรี่
การตลาดทางออนไลน์หรืออื่นๆ สินค้าที่ ไม่สามารถส่งระยะไกลได้ เช่น อาหารสดบางประเภท ฯลฯ ก็ถูกปรับตัวให้สามารถส่งข้ามจังหวัดได้โดยไม่เสียหาย *มันเกิดขึ้นเร็วกว่าที่คิดซึ่งเป็นผลดีต่อการปรับตัวทางเศรษฐกิจให้เข้ากับโลกยุคใหม่

อาจจะคิดว่าสักวันค่อยทำสักวันค่อยต่อยอดแต่
ณ ปัจจุบัน "มันเดี๋ยวไม่ได้แล้ว" เพราะถ้าคุณหยุดแล้วรอวันที่ COVID นี้มันจะหายไป
*ไม่มีทางเลยภายในระยะเวลา 3 ถึง 6 เดือน
เผลอๆอาจใช้เวลาถึง 18 เดือน

เพราะว่าทุกคนไม่สามารถออกจากบ้านได้พ่อค้าแม่ค้าธุรกิจทุกอย่างต้องปรับตัวเพื่อความอยู่รอดอย่างรวดเร็ว

เอกรัฐ ป.
#Adesign

และแน่นอน นักดนตรีอย่างผมก็ตกงานตามระเบียบโดยไม่มีกำหนดการณ์

วันอาทิตย์ที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2563

ชีวิต 1 ปี เต็มกับการเป็นนักดนตรีอาชีพ


สงสัยใช่ไหมล่ะครับ ผมบวชมาตั้ง 10 ปี ทำไมอยู่ดีๆมาเป็นนักดนตรีอาชีพ ถ้าจะให้เล่าคงจะยาวมาก ผมสรุปให้สั้นๆก็พอ เอาเป็นว่า ระยะเวลา 4 ปีหลังจากลาสิกขามา ผมก็ทั้งทำงานประจำ และก็ ฝึกฝนวิชาดนตรี จนมาปีนี้ ได้มาทำงานดนตรีเต็มตัว โดยได้รับโอกาสจาก วงดนตรีวงหนึ่งที่เพชรบุรี ซึ่งถือว่าเป็นวงดนตรีวงใหญ่วงหนึ่ง ที่มีชื่อเสียงพอสมควรในย่านนั้น
ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ผมกำลังตกงาน เพราะผมลาออกจากบริษัทเก่าเพื่อไปทำวิทยานิพนธ์ จบปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยมหาจุฬาฯ 


💬 จากนั้นก็คิดว่าชีวิตจะไปทางไหนดี หลังจากนั้นผมก็ได้ไปขายของเก่า ตามตลาดนัดอยู่ช่วงระยะเวลาหนึ่ง ถึงหน้าฝน ธุรกิจค้าขายก็ไม่เป็นอันสู้ดีนัก เลยหยุดชะงักทันที และก็ครุ่นคิดว่าจะทำอะไรต่อไปจนวันหนึ่ง ได้ไปเล่นดนตรีตามร้านต่างๆในช่วงว่างงาน อยู่ 2-3 เดือน แล้วได้พลิกผันมาอยู่วงประจำที่เพชรบุรี ซึ่งเป็นวงดนตรี ที่มีงานเป็นประจำ และผมได้รับเงินเดือน จึงตัดสินใจออกจากบ้านเดินทางไปอยู่ที่เพชรบุรี ได้ใช้ชีวิตอยู่กับเสียงดนตรีและสิ่งที่ตัวเองรัก เพราะก่อนที่จะมานี้ ก็คิดดูแล้วว่าตัวเองมีความสามารถด้านไหนบ้าง ก็มองไปเห็น เปียโนเล็กๆตัวนึงวางอยู่ข้างๆห้อง ก็เลยคิดว่าดนตรีนี่แหละเป็นสิ่งที่จะทำต่อไปเพื่อสานฝันตัวเองที่คิดไว้มาตั้งแต่เด็ก
ครบรอบ 1 ปีแล้วครับ ที่ผมได้มาเขียนข้อความนี้ นั่นคือครบรอบ 1 ปีที่ผมได้ทำงานเป็นนักดนตรีมืออาชีพ แต่ต้องมาหยุดกระทันหัน ด้วยโรคระบาดร้ายแรงระดับโลก พวกเรานักดนตรีทุกคน หรือแม้กระทั่งอาชีพอิสระทุกอาชีพ เดือดร้อนกันทั้งประเทศ วันนี้ผมมีเวลาว่างมากพอ ที่จะมาเล่าชีวิตตลอด 1 ปีที่ผ่านมาที่หายไปไม่ได้มาเขียนบล็อกให้เพื่อนๆได้อ่าน 
ผมคงจะไม่พิมพ์อะไรมาก เดี๋ยวจะแปะรูปมาให้ดูข้างล่างนะครับ คิดถึงทุกคนนะ
----------------------------💌💌💌------------------------